دل گویه

X

دل گویه

کمند مهر چنان پاره کن که گر روزی شوی ز کرده پشیمان، به هم توانی بست


	طلوعی دوباره - نفسی تازه - به امید هوای آزاد آن مرد از باران آمد ................ دیر نپایید و ... ........... ........................ ................................... رفت...! \|+\| نوشته شده توسط یکی مثل تو !!! در دوشنبه 1387/11/21 \|


	شاید سلام دوباره... اگر بخواهید دوباره باز می گردم... اجازه هست؟ نظرت چیه؟ \|+\| نوشته شده توسط یکی مثل تو !!! در جمعه 1387/09/22 \|


	تموم شد... برای همیشه ... کاش پایه های دوستی های ما آدما به اندازه ی پایه های کینه هامون محکم و استوار بود . . . دل گویه، ديگه تو دلش چيزي واسه گفتن نداره . . . دل گويه مُرد . . . واسه هميشه ... خدا نگهدارتون و دل هاتون هميشه بي كينه باد! شناسنامه: نام : دل گویه فرزند: من نویسنده: یکی مثل تو تاریخ تولد : ۱۵/۳/۱۳۸۴ تاريخ مرگ: ۵/۳/۱۳۸۷ سن: 3 سال تعداد پست: 179 دعام كنين... \|+\| نوشته شده توسط یکی مثل تو !!! در یکشنبه 1387/03/05 \|


	دلسردها . . . ... نرم نرمك مي روم از اين ديار رخت مي بندم از اين بازار زار ! مي روم تا دل نبندم پيش دوست استخوانم مانده در قلاب پوست ! صد قدم در هر قدم صد اشك و آه خنده هاي نارفيقان قاه قاه ! با خدايم هرچه گويم دور نيست ديده هايم نور دارد كور نيست ! مي كنم صد شكوه از بي دردها از دل يخ بسته ي دلسردها ! تا به كي در بند ظلمت ؟ كو پگاه ؟! آفتابا ! خاك را هم كن نگاه ! بارالها عاقبت با حال زار نرم نرمك مي روم از اين ديار... شعر از: جواد (دل گویه...) ببخشید که دیر دیر آپ می کنم . . . خیلی بی حوصله شدم ولی دلم واسه همتون تنگ شده . . . \|+\| نوشته شده توسط یکی مثل تو !!! در پنجشنبه 1387/01/15 \|


	نوروز نوروز مبارک!!! همین... \|+\| نوشته شده توسط یکی مثل تو !!! در چهارشنبه 1386/12/29 \|


	بعد مدتی از گوشه کنار! بی ناخدا و بی ستاره بر کشتی شکسته ي خواب های سرگردان ایستاده ام و به "تو" می اندیشم که تعبیر بی تکلف رویاهای من شده ای ................................................. دریا عاشقی ست، که دیوانه وار بوسه می زند بر ردٌ پای "تو" ................................................ زمین سیب دندان زده ای ست که یک جذامی در راه شیری انداخته است. ................................................ گره بر ابروهایت نیانداز! حرفی بزن، یا سنگی! ................................................. \|+\| نوشته شده توسط یکی مثل تو !!! در یکشنبه 1386/07/01 \|


	چه آرام و سبکبال رفتند !!! به بهانه ی پر کشیدن دوستای گلم از این دنیای خاکی!!! در سانحه ی اتومبیل دانشگاه پیام نور ساری! محمدعلی امینی ... بابک عسکری ... سید هادی رضوی... سامره نیکبخت... به نام خدايي كه زندگي را آفريد تا طعم مرگ را بچشاند... از روزي كه صداي اذان را زير گوشمان نجوا كردند؛ فهميديم كه ... آري! اينجا دنياست!!! وارد عالمي نو شديم كه شيريني هايش را فداي غم هايش و غم ها را به پاي شيريني هايش مي ريزيم! اينجا دنياست!!! با تمام زيبايي هايش؛ اينجا دنياست!!! با تمام تلخي هايش و ما دنيازادگانِ مجبوريم، كه محكوم به زندگي هستيم... آري! اذان گفتند تا آماده ي حضور در ورطه يپاكي شويم كه كوچكترين لغزش، لذايذ آن را به ناكامي و گوشه گيري تبديل مي كند.... پس از اذان، وضو گرفتيم، به طرف سجاده ي زندگي رفتيم تا نمازش را به عشق خالق يكتا به پا داريم؛ اقامه را خواندند! رو به قبله، پا به پاي خدا ايستاديم تا بگوييم ما براي توايم و فقط تو را داريم... نماز زندگي آغاز شد؛ بسم الله الرحمن الرحيم... الحمدلله رب العالمين... حمد و سپاس خدايي را كه ما را در اين وادي حيرت تنها نمي گذارد و قدم به قدم برايمان دليل و چراغي روشن است... " بارالها! ما را به راه راست هدايت كن و از گمراهان قرارمان مده! " كم كم، شيره ي زندگي در روح و جسمم تنيده شد و تا چشمم را باز كزدم، كودكي شدك كه براي راه رفتن، همراهي را طلب مي كردم... راه و رسم زندگي و با هم بودن را فرا گرفتم... ركعت اول نمازم تمام شد ؛ نيمي از عمرم سپري شد و من هنوز در ناكجاآباد درونم مبهوت اين جريان عظيمم كه خواسته و ناخواسته مرا با خود مي بُرد... ايستادم ........ ركعت دوم !!! حمد خدا كردم و از او خواستم تا باز هم مرا عنايتي خاص كند و چشمانم را به حقايق بگشايد... در قنوت اين نماز كوتاه فقط از خدا مي خواستم كه ياورم باشد، چرا كه سنگيني بار گناه و مصائب را تاب كشيدن نداشتم... " ربنا آتنا في دالدنيا حسته و في الآخره حسنه و قنا عذاب النار و قنا عذاب القبر! " ناگهان دلم لرزيد، احساس غريبي به من دست داد ... " خدايا مرا از عذا قبر مصون بدار...! " در پيشگاه معبود سجده ي سوم زندگي را بجاي آوردم، در حالي كه بي قراري و اضطراب تمام وجودم را فراگرفته بود... ... به حكم الهي وارد سجده ي آخرِ نمازِ كوتاه زندگي شدم . . . خيلي حرف ها داشتم كه با خدايم نگفته بودم ... آري! ديگر دير شده بود؛ مجال اندك بود و زبان من نيز قاصر...! فقط توانستم بگويم : " الهي و ربي من لي غيرك؟! " اشك از چشمانم جاري شده بود و چه دير بود كه به عظمت خدايم رسيده بودم ... نفس هايم به شماره افتاده بود و لحظه لحظه هاي اين نماز كوتاه را به ياد مي آوردم... غفلت هايش، راحتي هايش؛ خنده ها و گريه هايش... همه و همه چونان نوري از مقابل ديدگانم عبور كردند و من خويش را دست بر زانو در پيشگاه معبود يافتم... چه نماز قشنگي! آغازش حمد خداست و پايانش هم به حمد خالق قوت مي گيرد... " الحمدلله اشهد ان لااله الا الله وحده لاشريك له..." و چه خدايي است خدايي كه مي فرمايد پس از حمد من رسولم را سلام گوييو و سپس خويش را و بعد بندگان صالح را... " السلام عليك ايها النبي و رحمه الله و بركاته... السلام علينا ئ علي عبادالله الصالحين... السلام عليكم و رحمه الله و بركاته... " تنها تفاوت نماز زندگي و نماز بندگي آنست كه پس از نماز زندگي، سجده ي شكر و مغفرتش را ديگران بجا مي آورند... ... و اي كاش نماز زندگي من يك نماز چهار ركعتي بود ... " انا لله و انا اليه راجعون " ............... ربنا افرغ علينا صبرا و ثبت اقدامنا ... << مطمئنم که الان تو بهشتن!!! >> \|+\| نوشته شده توسط یکی مثل تو !!! در شنبه 1386/02/29 \|


	چرا هستیم؟؟؟ ها؟؟!! چرا هستيم؟؟! يكي پرسيد: « زندگي يعني چه؟ زنده بودن چه معنا مي دهد؟ چرا من زنده ام؟ چرا بايد باشم؟ چرا هستم؟؟؟؟؟!!!!» ناگاه از ميان جمع ديگري كه مدعي پاسخ دادن به اين سوال بود، برخاست و با لحني خوش و آرام گفت:« زادگي را ساختند تا روزگار را درآورند؛ روزگار را ساختند تا رسم آن را به من و تو بياموزند؛ رسم روزگار را آموختند تا عشق را تجبه كنيم؛ عشق را ساختند تا معني انتظار را درك كنيم؛ انتظار را ساختند تا شيريني وصال را بچشيم؛ وصال را ساختند تا مفهوم با هم بودن را بفهميم؛ با هم بودن را ساختند تا روزي زهرِتلخِ هجران را مزمزه كنيم؛ هجران را ساختند تا قدر با هم بودن، وصال،انتظار، عشق، رسم روزگار، روزگار و زندگي را بدانيم ؛ ............ اكنون مي گويم: زندگي را ساختند تا زندگي را ياد بگيريم ؛ پس بايد باشيم ... و ... هستيم !!! همين . . . جواد / دل گویه . . . \|+\| نوشته شده توسط یکی مثل تو !!! در یکشنبه 1385/12/13 \|


	دل تو دل ! . . . دل من چه بیقرار است و نهان کند صدایی که بسوزم و بسازم به امید روشنایی شب دل چو روز گردد چه بگویم ای رفیقان؟ که به گوش من نیاید کلمات دل پرستان! همه عالمی بسوزم به نوای پاک این دل . . . که دل خموش بهتر بشود نهفته در گل. . . همه شب خدا خدایم بود این که روز آید چه شود جواب این دل ز دل عروض آید؟!؟ شعر از : جواد دل گویه . . . \|+\| نوشته شده توسط یکی مثل تو !!! در چهارشنبه 1385/10/06 \|


	تراوش ذهنمه دیگه . . . چی کارش کنم؟؟؟ سيماي تو را ماه ندارد . . . كه ندارد ژرفاي تو را چاه ندارد . . . كه ندارد در حسرت ديدار تو اي برگ شقايق دل، طاقت يك آه ندارد . . . كه ندارد من گوشه ي چشمت به دو عالم نفروشم اين نازِ نگه، شاه ندارد . . . كه ندارد معشوقه ي من پاك تر از قطره ي باران واللهِ كه بدخواه ندارد . . . كه ندارد عمري است كه سرگشته ي صحراي كويرم اين جاده به تو راه ندارد . . . كه ندارد شعر از : جواد دل گویه . . . *نظرت چیه ؟ ؟ ؟* \|+\| نوشته شده توسط یکی مثل تو !!! در سه شنبه 1385/09/14 \|